บันทึกสะท้อนการเรียนรู้ครั้งที่ 7

สิ่งที่ได้เรียนรู้

            ได้เรียนรู้การเขียนกวีนิพนธ์ 

กวีนิพนธ์ คือ บทร้อยแก้วที่สร้างสรรค์ความงามด้วยตัวอักษร เสียง จังหวะ หรือท่าทาง มีถ้อยคำสื่อสารอันเป็นสัญลักษณ์หรือการสร้างภาพพจน์ เพื่อให้ผู้อ่านจินตนาการได้อย่างสวยงาม กว้างไกลและไร้ขอบเขต รวมทั้งเกิดความรู้สึกสะเทือนใจลึกซึ้ง

- สัมผัสคล้องจอง หากคล้องด้วยเสียงสระเรียกว่าสัมผัสสระ หากคล้องจองด้วยพยัญชนะเรียกว่าสัมผัสอักษร

- สัมผัสนอกสัมผัสใน

            สัมผัสนอก คือ สัมผัสนอกวรรคและนอกบท

            สัมผัสใน คือ สัมผัสในวรรคเดียวกันทั้งสัมผัสสระและสัมผัสอักษร

- คำเสียงสูง (จัตวา) เหมาะสำหรับเป็นคำท้ายสุดของวรรครับของกลอนสุภาพ

- คำเอกคำโท

            คำเอก คือ คำที่มีรูปเอก ได้แก่ ก่อน แต่ เนิ่น แม่

            คำโท คือ คำที่มีวรรณยุกต์รูปโท ได้แก่ ต้าน ม้า กล้า

            คำเอกโท คือคำที่ใช้รูปเอกโทใกล้เคียงกัน ได้แก่  แต่งแต้ม แก่กล้า ร่ำร้อง

กาพย์ หมายถึง คำประพันธ์ชนิดหนึ่งที่มีการกำหนด  คณะ พยางค์ และสัมผัสเช่นเดียวกับฉันท์แต่ไม่บังคับคำครุ-ลหุ อย่างฉันท์

ความรู้ใหม่ที่ได้รับ

            วรรณกรรม คือ งานเขียนทุกอย่างยกเว้นหนังสือเรียน

            วรรณคดี คือ มีเวลานาน ,ได้รับการยอมรับ, ได้รับการประทับตราจากสโมสร

ข้อเสนอแนะ

            ในการแต่งบทร้อยกรองเราควรจะรู้ถึงหลักการและวิธีการแต่ง เพื่อที่เราจะได้สามารถแต่งได้อย่างถูกต้องตามหลักการเขียนกวีนิพนธ์

นางสาวทิพวรรณ พันธ์สำโรง รหัส 55113400204 ตอนเรียน D1